Dit is het verslag van Theo zijn stamceloperatie in Istanbul Turkije.

Ik zýt ýn een ýnternetcafe ýn Istanbul en ik hoop dat deze mail overkomt. Het probleem is het toetsenbord. De kleine letter i zýt op een rare plaats.

Allereerst mijn verhaal.. _{^{(door Aad Bruijnzeel 10 augustus 2005)}}

we hadden ongeveer een uur vertraging met het vertrek vanaf Schiphol. Dus we kwamen in Istanbul aan om ongeveer 18.00 uur. Ontvangst door 6 personen (wij waren met 5) Midden in het spitsuur. Dat los je op zijn turks op.

Theo werd afgehaald per ambulance. Dus je doet het zwaailicht en de sirene aan. Ons busje volgde vlak daar achter. We hebben met een noodvaart door Istanbul gescheurd!! Van vliegveld naar ziekenhuis is normaal in de spits een uur rijden. We deden het in een half uur!

Taal is een probleem, er zijn er een paar die Duits of Engels spreken. Gelukkig hebben we een aardige tolk gekregen. Theo wordt morgen om 08.00 uur geopereerd. Naar verwachting duurt de operatie ongeveer 3 a 4 uur.

We zijn met Theo de eerste avond uit eten geweest in Istanbul.

Het is een geweldige stad. Parijs is een dorpje!

En het is allemaal veel minder Islamitisch dan jullie denken.

Ik stuur deze vast weg want ik weet niet hoe goed de verbinding is. Zie volgende bericht.

Daar ben ik weer.

Ik ben net een grootdeel van het verhaal kwijtgeraakt. Drukte op een verkeerde knop.

Gisteravond met Theo uit eten geweest. Daarna Theo op bed gelegd. Ik slaap in een hotel op 200 meter van het ziekenhuis.

Ik heb een fantastisch uitzicht op de Bosporus. Vannacht redelijk geslapen. Vanochtend om 8.00 uur weer bij Theo.

Theo had niet zo goed geslapen, de telefoon van de receptieop de gang maakt nogal wat herrie. We hebben met de nodige inspanning uitgelegd wat ze moesten doen om Theo te laten lakseren.

Gelukkig hadden ze ook een zachte po-stoel. Helaas waren de banden ook zacht
Alles is gelukt. Theo wou vandaag eigenlijk op bed blijven.

Ik ben vanmiddag de stad ingegaan. De andere patient (Joke) wordt vanmiddag geopereerd.
Ik heb de zus (Gerarda) van de andere patient meegenomen.

Die had nog niets van Istanbul gezien en net als ik nog niet gegeten. We hebben geld gewisseld en een kaart gekocht. Om 18.00 uur willen we terug zijn in het ziekenhuis.

Het is eigenlijk te veel om te vertellen. Ik zal kijken of ik morgen nog
een mail kan sturen.

We zijn in afwachting van morgen.