Dit is het laatste mailtje wat ik stuur over onze avonturen in Istanbul.

De dag voor vertrek (zaterdag) heeft Theo 5 uur in zijn rolstoel gezeten. Daardoor hadden we er vertrouwen in dat de terugreis haalbaar moest zijn.
Wel bleek dat Theo geen rompbalans meer had. Ik heb een extra bandje om zijn middel gedaan.

Die avond heben we onze laatste dag in Istanbul gevierd, met cola, chips, pepsels en chocolade. Ik heb mezelf verwend door in het restaurant een maaltijd te bestellen bij een Turkse medewerkster die nauwelijks Engels verstond. Ze liep naar de keuken en liet me schalen met rauw vlees zien, waaruit ik kon kiezen. De geleverde hoeveelheid bleek ENORM te zijn. Ik heb zitten schansen (het was ook mijn ontbijt en middag-eten), doch ik heb een groot deel moeten laten staan.

De nacht was kort (03.45 uur op). En werd nog een aantal maal onderbroken door controle van temperatuur, hardslag en bloeddruk. Ook werd het laatste infuse met antibiotica opgehangen en verwijderd. Zijn infuse aansluitingen werden ook weg gehaald.

Om 4.45 uur kwamen de ambulancebroeders de kamer binnen. Een kwartier te vroeg!

Helaas bleek er maar één ambulance te zijn.

We hadden toch afgesproken dat er twee zouden komen? Ik heb onze "Hostes" uit haar bed gebeld. Na wat telefoontjes kwam er ook een tweede ambulance beschikbaar.

Men kent in Turkije geen rolstoel vervoer. Je hebt slechts de keuse uit ambulance of taxi(busje).

Nog voor vertrek stond Gerarda (de begeleidster van Joke, de andere patient) al op mijn schouder te huilen. Ik heb haar moed ingesproken en in de ambulance gezet.

Na nog wat kleine discussies in het Turks vertrokken we uit het ziekenhuis om ongeveer 5.45 uur (drie kwartier later dan de planning). De rit naar het vliegveld verliep voorspoedig (een half uur) zodat we om 6.15 uur voor de speciale ingang voor ambulances stonden. Daar bleek echter dat de speciale toestemming voor die ingang ontbrak. Het hoofd van de bewaking terplaatse gaf aan dat hij ons zou doorlaten als hij een telefonische bevestiging zou krijgen vanaf de incheckbali. Hij gaf zijn naam en telefoonnummer. Ik heb hem heel uitbundig voor zijn hulp bedankt.

Wij gingen met de ambulances naar de vertrekhal en checkinbali. Rond 7.00 uur kwamen we daar aan. We hebben onze koffers gepakt en zijn naar binnen gegaan. Theo en Joke bleven onder het toezicht van het ambulance personeel buiten achter.

In Istanbul kom je niet zomaar in de vertrekhal. Eerst moet je door de veigheidscontroles heen. Op de laatste dag van de schoolvakanties zijn de rijen wachtende mensen bij de controle aanzienlijk. Kostte ons minstens een kwartier. Dan op zoek naar een incheckbali. Hele lange wachtrijen die stapje voor stapje vooruitschoven. Om moedeloos van te worden.

We hebben met assistentie gebeld en met een medewerker afgesproken. Die leidde ons naar een bali die gesloten was, maar waar toch mensen werden geholpen. Daarachter zat "The Queen of the Airport". Zij was gelukkig bereid om ons audientie te verlenen. Onderbroken door tenminste 8 telefoontjes en een drietal discussies werden we geholpen. Het duurde zo lang dat ik alvast naar buiten ging om Theo en Joke gerust te stellen.

Na een 10 minuten kwam onze assistentie en hostes weer naar buiten met onze tickets en paspoorten. We gingen weer terug naar de andere gate, speciaal voor ambulances.

Bij de andere gate aangekomen, bleek dat ze vergeten waren onze papoorten af te stempelen. Dus is een begeleidende medewerkster van de luchtvaart maatschappij binnendoor teruggereist naar de vertrekhal. Ondertussen was het al 7.30 uur geworden. Het vertek van het vliegtuig stond gepland om
7.45 uur. Ik kreeg van bewaking de verzekering dat het vliegtuig op ons zou blijven wachten.

Pas om 8.00 uur was de medewerkster terug met paspoorten, tickets en de benodigde stempels! We konden starten met het overladen van ambulance naar rolstoelen. Dit vond plaats in een vrachtwagen voorzien van container met ramen. De container was tevens de lift om ons op dezelfde hoogte als de vliegtuigdeur te brengen.

We reden naar het vliegtuig. De container werd op hoogte gebracht en gepositioneerd tegenover een vliegtuigdeur. Na nog twee keer over tillen zaten Theo en Joke op hun plaatsen. Het vliegtuig vertrok dankzij ons om 8.30 uur. Ik heb even de ogen dichtgedaan toen ik op mijn plaats zat en alle goede geesten, goden en voorvaderen bedankt.



De rest van de reis was voorspoedig. Op schiphol waren we even Theo's rolstoel kwijt en werd ons stellig verteld dat die nog in Istanbuls was, maar dat was die dag slechts een kleinigheid.

Op dit moment is Theo aan het bijkomen van alle vermoeidheden.

Er gebeurt van alles in zijn lichaam. We wachten vol spanning af. Het leukste wat van de week gebeurde was, dat Theo zijn linkerhand per ongeluk stootte in de badkamer. Hij zei AU! en had pijn in zijn vingers.

Dat was voor het eerst in twee jaar.